About Oxsygean
Τόποι που υπήρξαν μέσα μας, με τον ποιητή στην ύπαρξή μας.
Θα μπορούσε να ήταν η Αλεξάνδρεια. Ή κάποιο λιμάνι της Ιωνίας, την ώρα που οι έμποροι μαζεύουν τα υφάσματα και μένει στις στοές η ζέστη της ημέρας. Θα μπορούσε να ήταν χθες. Μα το φως επάνω στον τοίχο είχε περάσει από πολλούς αιώνες για να μας συναντήσει.
Περπατούσαμε σε πόλεις που άλλαξαν όνομα, ανάμεσα σε σπίτια χτισμένα με τις πέτρες άλλων σπιτιών. Σε ένα κατώφλι είχε καθίσει κάποτε ένας νέος, περιμένοντας την αναχώρηση. Απέναντι, στο ίδιο περίπου φως, μια γυναίκα τίναζε από το ρούχο της τη σκόνη.
Από όσα ειπώθηκαν εκεί, δεν σώθηκε τίποτε; Μόνο το μάρμαρο είχε βαθουλώσει λίγο.
Ύστερα η θάλασσα. Νησιά που φάνηκαν αργά μέσα στην αχλή, ακρωτήρια, ξερά χόρτα,
ένα λευκό εκκλησάκι στραμμένο στον άνεμο.
Μείναμε ως το βράδυ. Δεν είχαμε πια λόγο να βιαστούμε.
Κάποτε, μέσα στο πλήθος, ένα πρόσωπο μας έκανε να σταθούμε. Είχε κάτι από παλιά προσωπογραφία· ή ίσως εκείνοι οι παλιοί ζωγράφοι, είχαν γνωρίσει κάποιον σαν κι αυτόν.
Γύρισε για μια στιγμή προς το μέρος μας κι έπειτα χάθηκε στον δρόμο. Από τέτοιες συναντήσεις κρατήσαμε τις εικόνες. Από δωμάτια που άδειαζαν, από κήπους μετά το θέρος, από τη σκιά ενός σώματος επάνω στην πέτρα. Κι από εκείνη τη μικρή αμφιβολία, όταν φτάνεις σε έναν άγνωστο τόπο
και θυμάσαι.
Δεν μάθαμε ποτέ σε ποια εποχή ανήκε αυτό που αναζητούσαμε. Σηκώσαμε τη μηχανή
όταν το φως στεκόταν για λίγο, επάνω σε κάτι που θα χανόταν.
Αργότερα, κοιτάζοντας τις φωτογραφίες, βρίσκαμε στην άκρη του κάδρου κάτι που δεν είχαμε προσέξει:
ένα παράθυρο ανοιχτό, μια μορφή που απομακρυνόταν, τον δρόμο που συνεχιζόταν
όταν εμείς είχαμε ήδη φύγει.
Είχαμε φύγει, παίρνοντας κάτι μέσα μας, αφήνοντας μια αύρα να έρθει να μας βρει αργότερα…
Charis Savvides — Architect & Photographer
I was born in Kalamata in 1969, with roots on my father’s side in Bellapais, Kyrenia. Perhaps this is why place has always meant more to me than geography: a sense of origin, a journey, a story that continues within us.
I grew up in Kalamata and, from the age of ten, in Athens. Then came Patras, where I began studies that I soon realised were not my path. I learned French and, in 1990, left for Paris to study architecture, the art of building. Paris opened up a world for me. Cairo, a later stop along the way, confronted me with different scales of life, different needs and contradictions. Returning to Athens brought work, collaborations and the ongoing practice of making peace with reality—without giving up the desire to change it.
As co-founder and partner of ELYTRON Architecture & Urban Planning, I have contributed to the design and realisation of complex projects in Greece and abroad. Throughout my work, architecture keeps me close to one essential question: how can space better serve life?
Photography leaves that question open. It allows me to wander, to observe, to pause before the things we pass by. I am drawn to cities and the traces people leave behind, to bodies, the details of nature, the sea and the transformations of light. To those moments when an everyday view suddenly gains depth, and an image seems to belong to more than one era.
Oxsygean brings these encounters together. It is a personal geography of places I have known, moments that made me stop, and images I return to, discovering something I had not seen before.
I still believe that life is beautiful, unpredictable and full of adventures. And I still want to see what lies a little further on.